Mulualem’s View

ምዕራፍ 15
አቤቱ፥ በድንኳንህ ውስጥ ማን ያድራል? በተቀደሰውም ተራራህ ማን ይኖራል? 2 በቅንነት የሚሄድ፥ ጽድቅንም የሚያደርግ፥ በልቡም እውነትን የሚናገር። 3 በአንደበቱ የማይሸነግል፥ በባልንጀራው ላይ ክፋትን የማያደርግ፥ ዘመዶቹንም የማይሰድብ። 4 ኃጢአተኛ በፊቱ የተናቀ፥ እግዚአብሔርንም የሚፈሩትን የሚያከብር፥ ለባልንጀራው የሚምል የማይከዳም። 5 ገንዘቡን በአራጣ የማያበድር፥ በንጹሑ ላይ መማለጃን የማይቀበል። እንዲህ የሚያደርግ ለዘላለም አይታወክም።

እግዚአብሔር አንድ ልጁን የላከው፣ ስለ ኃጢአታችን ነው። ስለ ኃጢአታችንም የሞትን ጽዋ እንኳ ከልጁ ለማራቅ እንቢ አለ። ልጁም በራሱ ፍቃድ፣ በአባቱም ፈቃድ በንጹሁ ባህሪው ፊት አጸያፊ ስለሆነው ኃጢአታችን ሞተ።

ይሄ ስለ ፍቅሩ ከሚነግረን እኩል እግዚአብሔር ኃጢአትን እንዴት እንደሚጸየፍ ነው የሚነግረን። ኃጢአታችን ብዙ እና እጅግ ታላቅ ነው። ቢያንስ አናቅለው። እርሱ አያቅለውም እና።

An emperor over an empire and a household tyrant in a tiny attic room are the same in essence. Both refuse to step outside themselves, and both want to crush the other person's uniqueness or squeeze the life out of them.
Kierkegaard's example (note 17) is the Roman emperor Domitian. According to the historian Suetonius, he got bored and spent hours stabbing flies with a pen. Whether ruling the world or tormenting insects, he was the same man.

ብዙ ጊዜ የምንስተው ነገር አለ። ከሰዎች ጋር ባለን ግንኙነት። የእኛን ድርሻ እንስተዋለን። የኛን ቦታ ትተን የፈጣሪን ቦታ ለመውሰድ እንቋምጣለን።


በዮሐንስ ወንጌል ምዕራፍ ሁለት ላይ በዚህ ዓለም ላይ ሊገኙ የሚችሉ መልካም ሰዎች ሁሉ የተገኙበት ሠርግ አለ። በዛ ሠርግ ላይ ጌታችን ኢየሱስ ክርስቶስ፣ እናቱ እና ደቀመዛሙርቱ ተገኝተው ነበር።


የቃናው ሠርግ።


ከሴቶች ሁሉ የተባረከችው ከሰው ሁሉ በላይ ወደ ተባረከው ወደ ጌታችን ኢየሱስ ክርስቶስ መጣች። "ሠርገኞቹ ወይን አልቆባቸዋል"ብሏ።


ምን እንደመለሰላት መስማማት አልቻልም። ምን እንዳደረገላት እንጂ። የጠየቀችውን በራሱ መንገድ አደረገላት። እርሷ ግን ሄዳ ደቀመዛሙርቱን "የሚላችሁን ሁሉ አድርጉ አለቻቸው።"


እርሱም "ጋኖቹን ውኃ ሙሉአቸው አላቸው።" ደቀመዛሙርቱም ሞሉት። እንደተባሉት።


ከዛ ለሠርግ አዘጋጁ "ቅዱ እና ስጡት" አለ። አዘጋጁ ሲሰጡት ውሃው ወይን ሆኖ ነበር። ተራም ወይን አልነበረም። ከበፊተኛው የበለጠ እንጂ።


በዚህ ዓለም የሰው ልጅ ድርሻ ድንግል ማርያም እንዳለችው "የሚለንን መስማት ብቻ ነው።"


መቀየር የጌታችን የኢየሱስ ክርስቶስ ድርሻ ነው። በዚህ በቃና ሠርግ ቤት የነበሩት ማናቸውም ውሃውን ወደ ወይን እንቀይር አላሉም።


ወደ ጌታ የቀረበች ስለ ጎደለው ነገር አሳሰበች። አገልጋዮች ቃሉን ሰምተው አደረጉ። መቀየር ግን የእርሱ ድርሻ ነበር። እንዴትም እንደቀየረ እኛ አናውቅም። ያ የእርሱ ድርሻ ነው።


እኔ ፍቺ ስሰራ በጣም ብዙ የማየው ነገር ፥ ባሎች ሚስቶቻቸውን ለመቀየር ሚስቶች ደግሞ ባሎቻቸውን ለመቀየር ሲታገሉ ነው ፍቺ ላይ የሚደርሱት። የእነርሱ ድርሻ ያልሆነውን ሲሰሩ።


ብዙ ጓደኞሞች የሚጣሉትም አንዱ አንዱን ለመቀየር ሲታገል ነው።


በወላጆቻቸውም የሚናደዱ ልጆች ብዙ ጊዜ ስጠይቃቸው የሚነግሩኝ ያንን ነው። ወላጆቻቸው አቺቭመንታቸውን (achievement) እንጂ እነርሱን የማይወዱ ይመስላቸዋል። ሊቀይሯቸው ነው የሚታገሉት። የእነርሱን የሙያ ፊልድ እንዲመርጡ ፍላጎታቸውን ሊቀይሩ ሲታገሉ፣ ወላጆቹ ወደ ሚፈልጉት ባህሪ ልጆቻቸውን ለመቀየር ሲታገሉ ነው ብዙ ወላጆች የሚውሉት። ከዛ ልጆች በዚህ ምክንያት ከወላጆች ይርቃሉ። ይሸሻሉ።


የኛ ድርሻ አንድን ሰው በራሳችን መልክ መስራት አይደለም። ሰው ሁሉ በአምላኩ መልክ የተሰራ ነው። ያንንም መልክ ያንጸባርቃል። ወደ ፈጣሪው ከተጠጋ። እንጂ የኛን መልክ (ፍላጎት) እንዲያንጸባርቅ ለማድረግ መታገል ነውር ነው። የኛ ድርሻ ሰውን ማድመጥ ነው። መውደድ ነው።


ከወደድነው እንደ ድንግል ማርያም፣ ወደ ፈጣሪው ሄደን የጎደለውን ነገር እናሳስብለታለን። ከዛ አድርጉ የተባልነውን ነገር እንደርጋለን።


አድርጉ የተባልነው ደግሞ "ባልጀራህን እንደ ራስህ ውደድ ነው።" እንደ ራስህ!!!


ለራሳችን ያሳየነውን ትግስት እና ፍቅር ለምናየው ሰው ሁሉ ማሳየት።

“እኔ ግን ወደ እግዚአብሔር እመለከታለሁ፥ የመድኃኒቴንም አምላክ ተስፋ አደርጋለሁ፤ አምላኬም ይሰማኛል።

፤ ጠላቴ ሆይ፥ ብወድቅ እነሣለሁና፥ በጨለማም ብቀመጥ እግዚአብሔር ብርሃን ይሆንልኛልና በእኔ ላይ ደስ አይበልሽ።


፤ በእግዚአብሔር ላይ ኃጢአት ሠርቻለሁና እስኪምዋገትልኝ ድረስ፥ ፍርድን ለእኔ እስኪያደርግ ድረስ ቍጣውን እታገሣለሁ። ወደ ብርሃን ያወጣኛል፥ ጽድቅንም አያለሁ።”ትንቢሚክያስ 7፥7፡9።

Love is not like money
Kierkegaard contrasts love with financial support.

If you stop sending someone money, they lose and you keep the cash.

We talk about love the same way: "I've given up on him," as if we still own our love and he's the one left short.

But love doesn't work that way. The moment you give up your love, you've lost the quality of being loving.

He says language is quietly mocking the speaker, who doesn't notice he's describing his own loss.

Example: After a falling out, someone says, "I'm done with my brother." They picture the brother losing their support.

But the speaker has also lost something: their own capacity for patience and love has shrunk.

“እግዚአብሔር አንድ ጊዜ ተናገረ፥ እኔም ይህን ብቻ ሰማሁ፤ ኃይል የእግዚአብሔር ነው፥” መዝሙረ ዳዊት 62፥12።

Kierkegaard about Honor and Shame:

How much honor and shame are really worth if the setting that confers them isn't secure. Even when someone deserves honor, what solemnity can the world actually give it?


Imagine a student who truly earned praise (or truly earned a rebuke). Now imagine the ceremony is held in a stairwell. The teacher handing out the verdict is a wretched fellow. None of the respected people who normally dignify such events show up, and the audience is a random crowd of people with dubious reputations. The student's merit hasn't changed, but the honor feels hollow, and even the shame barely stings.

His point is that an honor is only as weighty as the court that awards it.

examples:

• An award from an organization later exposed as corrupt suddenly feels embarrassing to have on your résumé.


• Being "canceled" by an anonymous online mob can hurt, but it's a verdict from a random crowd, not from anyone whose judgment has real authority.


• Winning a popularity contest in a toxic workplace says more about the workplace than about you.

1 Corinthians 9:24–25 contrasts athletes who compete for a perishable wreath with Christians who compete for an imperishable one. Luke 14 is Jesus's parable about guests grabbing the best seats at a wedding feast, only to be moved down by the host, who is the one who really decides who is honored.

Example: Think of someone who quietly cared for a disabled sibling for decades, unrecognized, while others collected public praise for much less. In the world's stairwell ceremony she gets nothing. In eternity's hall of mirrors, what she did is fully seen. The same hall would expose the celebrated philanthropist whose giving was really about image.

Success tends to move away from those who try to capture it and toward those who try to help others achieve it.

በናዚ ጀርመን ስለ ክርስትና የተሰዋው Dietrich Bonhoeffer እንዲህ ይላል “እግዚአብሔርን መውደድ ቃሉን በመስማት እንደሚጀምር ፥ ልክ እንደዛው ባልንጀራን መውደድም የሚጀምረው ባልንጀራን ከልብ በመስማት ነው።”

ሁለት ወታደሮች መንገድ ላይ ሲደባደቡ ብታዩ እና ያንን ድብድብ ለሰዎች (በዚያ ላልነበሩ) መንገር ብትፈልጉ፣ ምንድነው ብሏችሁ የምታወሩት?

ሁለት ሰዎች ተደባደቡ ብላችሁ? ወይስ ሁለት ስማቸውን የማላውቃቸው ሰዎች ተደባደቡ?

በፍጹም።

ይልቁንስ፥ ሁለት ወታደሮች ተደባደቡ ነው የምትሉት።
የፌዴራል ፖሊስ ከሆኑም ሁለት የፌዴራል ፖሊሶች ተደባደቡ ነው የምትሉት። በዚህም ወታደሮቹን ብቻ ሳይሆን፣ ተቋሙንም ትገመግማላችሁ። ትታዘባላችሁ።

ክርስቲያን ሆነን ሰዎች ላይ ክፋትን ስንሰራ፣ ሰዎች እነዛ ክርስቲያኖች እንዲህ ያለ ነገር ፈጸሙ ብለው ነው የሚያወሩት። ከዛ ሃይማኖት ሁሉ ውሸት ነው ለሚሉ ሰነፎች ዕድል እንሰጣለን። በተለይ በክርስትና ስም ለሚነግዱ ሰዎች፥ የሰዎችን ብቸኛ ተስፋ ነው የምናቆሽሸው።

በስደተም ያለን ኢትዮጵያኖች፣ በስደት ባለንበት ሀገር ላይ የምንሰራው ወንጀል እና ክፋት፥ ሁሉንም ኢትዮጵያዊ ነው የሚያስነቅፈው። እነዛ ኢትዮጵያውያን ነው የሚያስብለው።

በፍቅር ውስጥ አንድ አስደናቂ ነገር አለ። ይሄ ፍቅር ባልሆነው በሮማንቲክ ፍቅር ውስጥ አይደለም። እውነተኛ ፍቅር ውስጥ እንጂ። ባልጀራን እንደ ራስ በመውደድ ፍቅር ውስጥ እንጂ። አንድ አስደናቂ ተቃርኖ አለ።

እርሱም "ፍቅር ሁሉን ያምናል በማንም ግን አይታለልም።" ፍቅር ሁሉን ያምናል ማንም ግን አያታልለውም። እውነተኛ ፍቅርን የምታውቁት በዛ ነው። ሁሉን በማመኑ። እና በማንም ባለመታለሉ። ሁለቱም በአንዴ መምጣት አለባቸው። ሁሉን ማመንም በማንም አለመታለልም።

Kierkegaard says in heaven we'll be surprised by who's missing. He adds the other half: we may also be surprised by who's there, people we had shut out who were far better than us. And not because they changed later, but good in the very matter that convinced us they were bad.

A neighbor seems cold, never joins community events, and people decide he's selfish. Years later it comes out that he spent those evenings caring for a disabled sibling and quietly paying other families' bills. His absence, the very thing people judged, was his goodness.

ልሳሳት እችላለሁ። ብዙ ሰው ሲጸልይ “የተራቡትን አስባቸው።”ይላል። በተለይ የምግብ ሰዓት ላይ።

እኔግን ይሄ ተገቢ ጸሎት አይመስለኝም።

ትክክለኛው የጸሎት ቅርጽ መሆን ያለበት “የተራቡትን ሰዎች እንድናስባቸው እርዳን” ነው መሆን ያለበት።

እግዚአብሔር የተራቡትን ለመመገብ የኛ አሳሳቢነት አያስፈልገውም። እኛ ግን የተራቡትን፣ የተቸገሩትን ለመርዳት እግዚአብሔር ከስግብግብነት ሊያላቀን እና የመራራትን አቅም ሊሰጠን ይገባል።

ስለዚህ ስንበላ ለሌሎች ማካፈል እንድንችል ነው ስለ እኛ ልብ መለመን ያለብን።

ጌታ ከትንሣኤ በኋላ የራበው፣ ምግብም የፈለገ ሰው መስሎነበር ወደ ሐዋርያት የመጣው። ዮሐንስ ወንጌል 21። ለራሳቸው ምግብ የሌላቸው ሐዋርያት ግን እንዴት በሚገርም ትህትና አናገሩት። ጌታ መሆኑን ሳያውቁ። ያ የመራራት ልብ ራሱን እንዲገልጥላቸው አስቻለ።

ይሄ ግን ቤተክርስቲያን ከምታደርገው ምልጃ ይለያል። ቤተክርስቲያን የእግዚአብሔር ልብ ወደ ኃጢአተኞች ዘንበል እንዲል፣ በኃጢአትም ምክንያት የተራቡትን እንዲያስብ በሰጣት ስልጣን ምልጃ ታቀርባለች።

በኢትዮጵያ ፖለቲካ ውስጥ ከሚታገሉ ሰዎች የምሰማው አንድ አባባል አለ።

“ከሰይጣንም ጋር ቢሆን ተባብረን አገዛዙን እንጥለዋለን።”

ወይም “ሰይጣንም ቢሆን እንተባበር ካለን ምን ጨነቀን። ይሄ ፖለቲካ ነው። ፖለቲካ ደግሞ እንደዚህ ነው” ይላሉ።

ግን ግን ሰይጣን ከመቼ ጀምሮ ነው ከበጎ ዓላማ ጋር የሚተባበረው? ቢተባበር እንኳ የእርሱ ክፉ ዓላማ መጨረሻ ላይ እንደሚሳካ እርግጠኛ ሳይሆን ይተባበራል?

ይገባኛ ሰይጣን ስትሉ እንደ ሰይጣን ያለ ክፉ ለማለት እንደሆነ።

ግን የትኛውም ትብብር አንዱ የስኬቱ ምንጭ እኮ ትብብሩ ውስጥ ያሉ የስብስቦቹ ጥሩ መሆን ነው።

መልካሙን ስብስብ አንዱ ክፉ አካል እንኳ ይበጠብጠዋል። አይደለም ሄደን ክፉ ስብስብ ውስጥ ገብተን። በሀገራችንም ሰዎች ስለኛ በደንብ ለማወቅ ከማን ጋር እንደዋልን ነው የሚጠይቁን። አዋዋላችን ማንነታችንን ይወስናል።

ከሰይጣን ጋር ውል ተፈራርሞ፣ ያልተከዳ አይቼ እስካሁን አላውቅም። አሰፋ ጨቦ “ኢትዮጵያኖች የማይመጣ ነገር መጠበቅ ይወዳሉ” ይላል። ፖለቲካ ለመስማት ከበቃውበት ዕድሜ ጀምሮ የኢትዮጵያ ፖለቲከኞች ከሰይጣንም ጋር ቢሆን አገዛዙን ለመጣል እንሰራለን ሲሉ ነው የምሰማው። እስካሁን ሰይጣን ነው በመጨረሻ እየረታ ያለሁ። የማይመጣ ነገር መጠበቅ ማለት ይሄ ነው።

ግድ የለም ከሰይጣን ውጪ ሞክሩት።